کنار آمدن با شرایط پس از اقدام به خودکشی

اگر پس از اقدام به خودکشی با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کنید، ما در کنار شما هستیم. تنها نیستید.

در این صفحه می‌خوانید:

• چه احساسی ممکن است بعد از اقدام به خودکشی داشته باشید

• چه اتفاقی ممکن است پس از اقدام به خودکشی بیفتد

• تهیه یک برنامه ایمنی

• نکاتی برای مراقبت از خود

• چگونه در مورد اقدام به خودکشی خود صحبت کنیم

• از کجا می‌توان حمایت دریافت کرد

• سازمان‌هایی که می‌توانند کمک کنند

این اطلاعات ممکن است ناراحت‌کننده باشد یا خواندن آن دشوار به‌نظر برسد. شاید بخواهید برای خواندن آن زمان بگذارید و عجله نکنید. یا شاید اکنون زمان مناسبی نباشد؛ می‌توانید هر وقت آمادگی داشتید دوباره برگردید.

ما هیچ اطلاعاتی در مورد روش‌های خاص خودکشی ارائه نمی‌دهیم.

این صفحه بخشی است از راهنمای ما در مورد:

افکار خودکشی و پیشگیری از خودکشی

چه احساسی ممکن است بعد از اقدام به خودکشی داشته باشید

پشت سر گذاشتن یک اقدام به خودکشی و مدیریت روزها و هفته‌های پس از آن می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. ممکن است طیفی از احساسات مختلف را تجربه کنید و این احساسات ممکن است در طول زمان تغییر کنند. هر حسی که دارید، طبیعی و پذیرفتنی است.

ممکن است این احساسات را داشته باشید:

• آسوده‌خاطر - ممکن است از اینکه از این اقدام جان سالم به در برده‌اید، احساس آرامش کنید. یا شاید از اینکه اطرافیان شما اکنون از حال شما باخبرند، آسوده‌خاطر باشید.

• بی‌حس - ممکن است بعد از زنده ماندن، هیچ احساسی نداشته باشید یا نوعی حس پوچی را تجربه کنید.

• ناامید - برای مثال، به این دلیل که از این اقدام جان سالم به در برده‌اید.

• عصبانی - ممکن است از خودتان به خاطر تلاش برای پایان دادن به زندگی‌تان عصبانی باشید. یا از اینکه هنوز زنده هستید خشمگین. همچنین ممکن است از واکنش دیگران پس از باخبر شدن از اقدام خود، عصبانی شوید.

• شرمسار - ممکن است در درون خود احساس شرم کنید. این می‌تواند حسی بسیار ناخوشایند باشد.

• دارای احساس گناه - این احساس گناه می‌تواند بابت خودِ اقدام باشد یا بابت تأثیری که اقدام شما بر اطرافیانتان گذاشته است.

• خجالت‌زده - ممکن است بابت اقدام به خودکشی احساس خجالت کنید، به‌ویژه زمانی که نوبت به گفتن آن به دیگران می‌رسد.

• تنها - ممکن است فکر کنید دیگران درک نمی‌کنند چرا دست به این کار زدید، یا احساس کنید نمی‌توانید با آن‌ها در این باره حرف بزنید. یا شاید اصلاً کسی نداند که شما قصد پایان دادن به زندگی‌تان را داشته‌اید.

• پشیمان - ممکن است از اینکه سعی کردید زندگی خود را بگیرید پشیمان باشید، یا شاید از اینکه زنده مانده‌اید احساس پشیمانی کنید.

• ترسیده‌ - اگر احساس می‌کردید خودکشی تنها راه حل شماست، اکنون ممکن است نسبت به آینده خود احساس بلاتکلیفی و ترس داشته باشید.

• سردرگم - ممکن است ترکیبی از احساسات مثبت و منفی داشته باشید که توصیف دقیق حال‌تان را دشوار می‌کند.

همچنین اگر این اولین بار نیست که اقدام به خودکشی کرده‌اید، ممکن است احساسات دشواری را تجربه کنید. مهم نیست چند بار اقدام کرده‌اید، شما همچنان باید حمایتی را که نیاز دارید دریافت کنید.

ترومای ناشی از اقدام به خودکشی

تلاش برای پایان دادن به زندگی می‌تواند بسیار ترسناک و پریشان‌کننده باشد. ممکن است آن را یک تجربه «تروماتیک» بدانید و برخی علائم تروما را تجربه کنید. این علائم ممکن است بلافاصله یا مدتی پس از اقدام ظاهر شوند.

این علائم شامل این موارد است:

• مرور دوباره خاطرات اقدام - برای مثال، تجربه فلش‌بک (بازگشت به صحنه) یا کابوس‌های شبانه.

• دوری کردن از چیزهایی که شما را به یاد آن اقدام می‌اندازد.

• احساس بی‌حسی، گیجی، جدا شدن از بدن یا اینکه انگار دنیای اطراف شما واقعی نیست (این وضعیت «گسستگی» نامیده می‌شود)

• هوشیاری بیش از حد یا احساس گوش‌به‌زنگی

• تجربه باورها یا احساسات دشوار

برای اطلاعات بیشتر و راه‌های دریافت حمایت، به صفحات ما درباره تروما مراجعه کنید. 

چه اتفاقی ممکن است پس از اقدام به خودکشی رخ دهد

آنچه پس از اقدام به خودکشی رخ می‌دهد به شرایط شخصی شما بستگی دارد. برای مثال، ممکن است به بیمارستان بروید یا برای جراحات جسمی به دنبال کمک باشید. این بخش اطلاعاتی درباره آنچه ممکن است در این موقعیت‌ها رخ دهد، ارائه می‌دهد.

اما همه این کارها را انجام نمی‌دهند. ممکن است اقدام به خودکشی کرده باشید و به کسی درباره آن نگفته باشید. تحمل این تجربه به تنهایی بار سنگینی است. حتی اگر مدتی از اقدام شما گذشته باشد، همچنان می‌توانید برای دریافت حمایت اقدام کنید.

اگر به بیمارستان بروم چه اتفاقی ممکن است بیفتد؟

اگر بعد از اقدام به خودکشی به بیمارستان بروید، نوع درمانی که دریافت می‌کنید به موقعیت شما بستگی دارد. در بیشتر موارد، چند اتفاق باید رخ دهد.

اگر برای نجات جان خود به درمان نیاز داشته باشید، این موضوع اولویت خواهد بود. اگر جراحات جسمی داشته باشید یا نگرانی‌هایی درباره سلامتی شما وجود داشته باشد، ممکن است نیاز باشد برای انجام آزمایش‌ها و درمان در بیمارستان بمانید.

درحالی‌که در بیمارستان هستید، باید توسط یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی ویزیت شوید تا سلامت روان شما را ارزیابی کند. برخی بخش‌های اورژانس دارای «تیم رابط روان‌پزشکی» هستند که می‌توانند کمک‌های تخصصی در زمینه سلامت روان ارائه دهند. می‌توانید درخواست کنید که آن‌ها را ببینید.

تیم سلامت روان ممکن است:

• ارزیابی اولیه‌ای از نیازهای سلامت روان شما انجام دهد (که گاهی اوقات ارزیابی روانپزشکی نامیده می‌شود)

• به حفظ امنیت شما در کوتاه مدت کمک کند

• دارو تجویز کند

• برای پشتیبانی مداوم، شما را با سایر خدمات، مانند تیم بحران محلی در تماس قرار دهد.

• در مورد به خانه رفتن یا بستری شدن در بیمارستان برای شما تصمیم‌گیری کند

ممکن است برای تحت‌نظر بودن، یک شب در بیمارستان بمانید. با توجه به وضعیت‌تان، ممکن است برای دریافت حمایت‌های سلامت روان، مدت زمان طولانی‌تری در بیمارستان نگه داشته شوید. یا کارکنان بیمارستان ممکن است تصمیم بگیرند که شما آماده رفتن به خانه هستید.

اگر جراحت جسمی داشته باشم چه می‌شود؟

ممکن است بر اثر اقدام به خودکشی دچار جراحات جسمی شده باشید. اگر چنین است، احتمالاً علاوه بر وضعیت روحی خود، با دوران نقاهت جسمی نیز دست و پنجه نرم می‌کنید.

ممکن است جراحات دائمی داشته باشید که اکنون در حال یادگیریِ کنار آمدن با آن‌ها هستید. یا ممکن است درد و مشکلات حرکتی را تجربه کنید. این وضعیت می‌تواند منزوی‌کننده باشد و مقابله با آن بسیار دشوار به نظر برسد.

می‌توانید از پزشک عمومی خود درباره هرگونه حمایتی که می‌توانید برای جراحات جسمی‌تان دریافت کنید، سؤال کنید. روان‌درمانی گفتاری ممکن است به شما کمک کند تا آنچه اتفاق افتاده است را پردازش کنید و برخی مهارت‌های مقابله‌ای را به شما بیاموزد.

وقتی بیمارستان را ترک می‌کنم چه اتفاقی می‌افتد؟

ترک بیمارستان پس از اقدام به خودکشی می‌تواند ترسناک و طاقت‌فرسا باشد. بازگشت به مکانی که اقدام شما در آنجا رخ داده است، ممکن است به‌ویژه سخت باشد.

کارکنان بیمارستان باید پیش از آنکه مرخص شوید، مراقبت‌های پیگیری را با شما بررسی کرده و برای آن برنامه‌ریزی کنند. آن‌ها ممکن است با همکاری شما چیزی به نام «برنامه مراقبتی» تهیه کنند.

این برنامه شامل ارزیابی خطراتی است که ممکن است با آن‌ها روبرو شوید و مشخص می‌کند که در صورت نیاز به حمایت، باید با چه کسی تماس بگیرید.

همچنین با پزشک عمومی شما تماس گرفته خواهد شد تا او را در جریان قرار دهند.

ممکن است ظرف ۴۸ ساعت پس از ترک بیمارستان، مراقبت‌های پیگیری دریافت کنید.

هدف از این کار، ارزیابی خطر آسیب به خود یا اقدام مجدد به خودکشی و بررسی این است که به چه کمک‌ها و حمایت‌های دیگری نیاز دارید.

این پیگیری توسط یک تیم سلامت روان، پزشک عمومی شما، یا کارکنان بیمارستانی که برنامه مراقبتی پیگیری شما را تنظیم کرده‌اند، انجام خواهد شد.

اگر تنها زندگی می‌کنید یا از طرف افرادی که با آن‌ها زندگی می‌کنید احساس حمایت نمی‌کنید، می‌توانید برای مدتی ماندن در کنار کسی که به او اعتماد دارید را در نظر بگیرید.

اگر جای امنی برای رفتن نداشته باشم چه؟

دلایل مختلفی وجود دارد که ممکن است پس از ترک بیمارستان، جای امنی برای رفتن نداشته باشید.

این ممکن است به دلیل بی‌خانمان بودن یا در معرض خطر بی‌خانمانی بودن باشد، و یا اگر در تلاش برای فرار از یک موقعیت دشوار، مانند آزار خانگی هستید.

اگر نگران این موضوع هستید، در اسرع وقت با کارکنان بخش بیمارستان صحبت کنید. پس از اقدام به خودکشی، احتمالاً از شما درباره هرگونه «نگرانی حفاظتی» سؤال خواهد شد. این موضوع شامل آزار خانگی نیز می‌شود.

تهیه یک برنامه ایمنی

بعد از اقدام به خودکشی، ممکن است نگرانِ داشتنِ احساس خودکشی یا آسیب رساندن به خود در آینده باشید.

اگر هنوز برنامه‌ای ندارید، تهیه یک برنامه ایمنی می‌تواند به شما کمک کند. برنامه شما مختص به خودتان است، اما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• چگونه نشانه‌های هشداردهنده خود را بشناسید. می‌توانید به تغییراتی در افکار، احساسات یا رفتار خود فکر کنید که قبل از اقدام قبلی‌تان متوجه آن‌ها شده بودید.

• استراتژی‌های مقابله‌ای شما. ممکن است در گذشته چیزهای خاصی را برای مقابله با احساسات دشوار مفید یافته باشید. فکر کنید که چگونه می‌توانید اکنون از این چیزها برای کمک به خود استفاده کنید.

• نام و جزئیات تماس افراد مورد اعتماد. این‌ها افرادی هستند که اگر احساس پریشانی کردید، می‌توانید از آن‌ها کمک بخواهید.

• نام و جزئیات تماس متخصصانی که می‌توانند از شما حمایت کنند، مانند تیم بحران محلی شما.

• جزئیات خطوط حمایتی و خدمات شنیداری. این خدمات می‌توانند زمانی که احساس پریشانی می‌کنید به شما کمک کنند. متخصصان آموزش‌دیده می‌توانند به احساسات شما گوش دهند و تا هر زمان که نیاز داشته باشید، همراه شما بمانند.

• آنچه می‌توانید برای امن کردن محیط زندگی خود انجام دهید. برای مثال، دور کردن وسایلی که می‌توانید برای آسیب رساندن به خود از آن‌ها استفاده کنید.

• جزئیات یک مکان امن که می‌توانید برای دریافت حمایت به آنجا بروید. این مکان می‌تواند خانه یک دوست، یکی از اعضای خانواده یا فرد دیگری باشد که به او اعتماد دارید.

اگر می‌توانید، سعی کنید زمانی که کمی حال‌تان بهتر است این برنامه را تنظیم کنید. این کار کمک می‌کند تا در مورد آنچه هنگام سختی‌ها برای‌تان مفید است، شفاف‌تر فکر کنید.

همچنین ممکن است نوشتن این برنامه به همراه یک فرد مورد اعتماد، مانند یک دوست یا درمانگر، مفید باشد.

تهیه یک برنامه ایمنی ممکن است زمان‌بر باشد. اگر حین تهیه آن احساس فشار می‌کنید یا نمی‌دانید چه بنویسید، اشکالی ندارد. ممکن است تکمیل آن در چند مرحله کمک‌کننده باشد.

همچنین شاید بهتر باشد برنامه ایمنی خود را در جایی از خانه قرار دهید که قابل رویت باشد؛ مثلاً روی یخچال یا برد اعلانات.

اگر با افراد دیگر زندگی می‌کنید، این کار به آن‌ها کمک می‌کند تا برنامه شما را راحت‌تر ببینند.

اگر بعد از اقدام به خودکشی تحت نظر خدمات سلامت روان هستید، آن‌ها ممکن است همراه با شما یک برنامه ایمنی تدوین کنند. همچنین می‌توانید نسخه‌ای از برنامه خود را به آن‌ها بدهید تا نزد خود نگه دارند.

نکاتی برای مراقبت از خود

دوران پس از اقدام به خودکشی می‌تواند بسیار طاقت‌فرسا باشد. فکر کردن به اینکه چگونه اوضاع را مدیریت خواهید کرد می‌تواند سخت باشد، به‌ویژه اگر هنوز احساسات دشواری را تجربه می‌کنید.

در اینجا نکاتی وجود دارد که ممکن است کمک کند. اما به یاد داشته باشید که همه این ایده‌ها برای همه مفید نخواهند بود و آنچه برای شما مفید است ممکن است در طول زمان تغییر کند. پس اگر هیچ‌کدام از آن‌ها برای‌تان مناسب نبود، نگران نباشید.

به خودتان زمان بدهید

اشکالی ندارد اگر برای بهبودی پس از اقدام به خودکشی به زمان نیاز داشته باشید.

ممکن است هنوز در حال کنار آمدن با احساسات یا شرایطی باشید که منجر به اقدام شما شده است. همچنین ممکن است درباره خودِ آن اقدام، احساسات دشواری داشته باشید یا بابت گفتن آن به دیگران تحت فشار باشید. 

ممکن است احساس کنید برای بهبودی نیاز دارید مدتی از بخش‌های خاصی از زندگی فاصله بگیرید؛ برای مثال، اگر مقدور است، مدتی از کار یا تحصیل مرخصی بگیرید.

به درمان خود ادامه دهید

اگر قبل از اقدام خود، برای یک مشکل سلامت روان تحت درمان بودید، ایده خوبی است که آن را ادامه دهید.

شاید بخواهید با پزشک یا درمانگر خود درباره اینکه آیا درمان فعلی برای‌تان کارساز است یا خیر، صحبت کنید یا درباره تغییراتی که ممکن است به شما کمک کند، بحث کنید.

آنچه را که نیاز دارید درخواست کنید

اطرافیان شما همیشه نمی‌دانند که برای کمک چه کاری می‌توانند انجام دهند. اما ممکن است انواع مختلفی از کمک‌های عاطفی یا کاربردی نیاز داشته باشید. می‌توانید به آن‌ها بگویید چه چیزی برای‌تان مفیدتر است.

اگر مطمئن نیستید، در اینجا چند ایده وجود دارد که دیگران چگونه می‌توانند به شما کمک کنند.

آنها می‌توانند:

• در تهیه یک برنامه ایمنی به شما کمک کنند

• اجازه دهند مدتی نزد آن‌ها بمانید

• در کارهای خانه، مانند آشپزی یا نظافت به شما کمک کنند

• به جای شما با مراکز خدماتی تماس بگیرند یا در نوبت‌های پزشکی همراه شما بیایند

• در مدیریت داروهای‌تان به شما کمک کنند

• خوردن، نوشیدن و مراقبت از خود را به شما یادآوری کنند

• جویای احوال‌تان شوند، حتی اگر حوصله پاسخ دادن نداشته باشید

• در کنار شما بنشینند بدون اینکه اصلاً حرفی بزنند

ممکن است هنوز آمادگی پذیرش کمک از دیگران را نداشته باشید، اما فکر کردن به اینکه در آینده چه حمایت‌هایی ممکن است بخواهید، می‌تواند مفید باشد.

سعی کنید مرزهای مشخصی با دیگران تعیین کنید

ممکن است بعد از اقدام به خودکشی حمایت زیادی بخواهید، یا بخواهید برای مدتی تنها بمانید. وقتی دیگران سعی می‌کنند کمک کنند، گاهی اوقات این موضوع می‌تواند طاقت‌فرسا باشد.

تعیین مرزها در روابط‌تان با دیگران می‌تواند مفید باشد. درباره انتظاراتی که از یکدیگر دارید شفاف باشید. برای مثال، می‌توانید درباره نحوه صحبت با یکدیگر و حوزه‌هایی که در آن‌ها مایل به دریافت کمک هستید یا مایل به دریافت کمک نیستید، توافق کنید.

این کار می‌تواند به مدیریت احساسات و موقعیت‌های دشوار کمک کند.

محیط خود را امن کنید

هر چیزی را در محیط خود که ممکن است برای آسیب رساندن به خود استفاده کنید، دور کنید. می‌توانید از کسی بخواهید آن‌ها را برای‌تان در جایی قفل کند.

خواندن یا تماشای محتوایی که به خودکشی یا آسیب به خود اشاره دارد، می‌تواند ناراحت‌کننده باشد؛ به‌خصوص اگر اخیراً اقدام به خودکشی را تجربه کرده باشید. اگر برای دیدن این نوع محتوا احساس آمادگی نمی‌کنید، اشکالی ندارد که از آن‌ها دوری کنید.

همچنین توجه به هشدارهای محتوا (Content warnings) می‌تواند کمک‌کننده باشد. اگر در فضای مجازی با چیزی برخورد کردید که شما را ناراحت می‌کند، صفحه را ببندید یا به سرعت از آن بگذرید. حتی ممکن است بخواهید کامپیوتر یا گوشی خود را خاموش کرده و استراحتی به خود بدهید.

به اصول اولیه برسید

سعی کنید برای انجام کارها زیاد به خودتان فشار نیاورید. کارهای بسیار مهمی را که باید انجام دهید اولویت‌بندی کنید. برخی از این کارها ممکن است دشوار به نظر برسند، اما انجام این موارد به شما کمک می‌کند:

• به طور منظم غذا بخورید و بنوشید

• به بهداشت اولیه خود رسیدگی کنید

• هر روز کمی هوای تازه بخورید

• سعی کنید خواب با کیفیتی داشته باشید

ممکن است متوجه شوید که داشتن یک روتین (برنامه روزانه) می‌تواند تمرکز شما را حفظ کرده و به بهبودی‌تان کمک کند. روتین می‌تواند شامل کارهای کوچکی باشد؛ مثلاً اطمینان از اینکه هر روز در ساعت معینی داروهای‌تان را مصرف می‌کنید یا مسواک می‌زنید.

اپلیکیشن‌ها و ابزارهای آنلاینی وجود دارند که می‌توانند کارهای روتین را به شما یادآوری کنند، یا می‌توانید از شخص دیگری بخواهید که به شما یادآوری کند.

اگر با این موارد دست و پنجه نرم می‌کنید، شاید فکر کردن به اینکه چگونه از کسی که دوستش دارید (مثلاً دوستی که به کمک شما نیاز دارد) مراقبت می‌کنید، به شما کمک کند. سعی کنید با خودتان نیز به همان شیوه رفتار کنید.

فعالیتی را پیدا کنید که از انجام آن لذت می‌برید

یافتن فعالیتی که از آن لذت می‌برید می‌تواند به منحرف کردن ذهن‌تان از احساسات دشوار کمک کند و به زندگی شما معنا ببخشد. لازم نیست این فعالیت چیز بزرگ یا گرانی باشد؛ می‌تواند فعالیتی باشد که به تنهایی یا با دیگران انجام می‌دهید.

به سرگرمی‌هایی که در گذشته از آن‌ها لذت می‌بردید یا سرگرمی‌های جدیدی که دوست دارید امتحان کنید، فکر کنید. فعالیت‌های خلاقانه مانند نویسندگی و نقاشی گاهی می‌توانند به ما در پردازش تجربه‌های دردناک کمک کنند.

گذراندن وقت در طبیعت یا بودن در کنار حیوانات نیز می‌تواند واقعاً کمک‌کننده باشد. یا ممکن است تماشای یک برنامه تلویزیونی آرامش‌بخش یا خواندن کتابی که به خوبی می‌شناسید برای‌تان مفید باشد.

چگونه درباره اقدام به خودکشی خود صحبت کنید

ممکن است پس از اتفاقی که افتاده، تمایل داشته باشید درباره اقدام به خودکشی خود صحبت کنید، یا شاید هم نه. حتی اگر دیگران سؤالات یا نگرانی‌هایی داشته باشند، انتخاب اینکه چه چیزی را و چگونه به اشتراک بگذارید، با شماست. مجبور نیستید هیچ‌چیز را به اشتراک بگذارید.

اگر احساس می‌کنید برای صحبت کردن آماده هستید، این نکات می‌تواند به شما کمک کند تا تصمیم بگیرید با چه کسی صحبت کنید و چه بگویید.

با چه کسانی می‌توانید درباره اقدام خود صحبت کنید؟

تصمیم‌گیری در مورد اینکه به چه کسی درباره اقدام خود بگویید می‌تواند دشوار باشد. ممکن است نگران واکنش دیگران یا تأثیری که این خبر بر آن‌ها می‌گذارد باشید.

اما اگر تمایل به صحبت کردن دارید، گفتگو با این افراد ممکن است مفید باشد:

دوستان و خانواده

اگر در زندگی خود دوستان و خانواده‌ای دارید، صحبت کردن با آن‌ها در مورد آنچه اتفاق افتاده ممکن است سخت به نظر برسد.

اما در جریان قرار دادن آن‌ها در مورد آنچه می‌گذرد، می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا از شما حمایت کنند. همچنین ممکن است صرفاً در میان گذاشتن مسائل با شخصی نزدیک به خودتان برای‌تان مفید است.

گروه‌های حمایت هم‌تایان یا انجمن‌های آنلاین

صحبت کردن درباره تجربیات‌تان در یک جامعه حمایتی هم‌تایان می‌تواند مفید باشد. این کار می‌تواند به صورت آنلاین یا حضوری انجام شود.

ممکن است افراد دیگری را بیابید که تجربیات مشابهی داشته‌اند و توصیه‌هایی برای در میان گذاشتن با شما داشته باشند. حتماً از دستورالعمل‌های مربوط به جزئیات مجاز برای اشتراک‌گذاری پیروی کنید، به‌ویژه در مورد خودِ اقدام.

پزشک عمومی

با توجه به محل زندگی‌تان٬ اگر بعد از اقدام خود در بیمارستان تحت درمان قرار گرفتید، آن‌ها ممکن است موضوع را به پزشک عمومی‌تان اطلاع دهند. اما اگر بعد از اقدام به خودکشی به دنبال کمک نرفته‌اید، ممکن است بخواهید خودتان به پزشک عمومی اطلاع دهید.

اگر ایشان بداند چه اتفاقی افتاده است، می‌تواند به شما در دریافت حمایت مناسب کمک کند.

کارفرما

اگر شاغل هستید، ممکن است در مورد گفتن موضوع به کارفرمای خود تردید داشته باشید. شاید نگران محرمانگی موضوع یا برخورد ناعادلانه باشید. اما اگر با گفتن آن راحت هستید، آن‌ها می‌توانند بهتر از شما حمایت کنند.

شروع گفتگو درباره اقدام خود

دانستن اینکه چگونه گفتگو درباره اقدام به خودکشی را شروع کنید، می‌تواند دشوار باشد. این نکات ممکن است کمک کند:

• قبل از شروع گفتگو، برای آنچه می‌خواهید بگویید برنامه‌ریزی کنید. می‌توانید هر چقدر که مایل هستید جزئیات بدهید یا ندهید.

• ممکن است نگران پیدا کردن زمان مناسب برای گفتن به کسی باشید. شاید بهتر باشد از قبل به ایشان اطلاع دهید که موضوع مهمی هست که باید درباره‌اش صحبت کنید. این کار می‌تواند آسان‌تر از تلاش برای مطرح کردن موضوع در میان یک گفتگوی دیگر باشد.

• صحبت کردن درباره احساسات‌تان به طور کلی، ممکن است کمتر ترسناک به نظر برسد. این کار می‌تواند به شما کمک کند تا گفتگو را شروع کنید، پیش از آنکه درباره خودِ اقدام به خودکشی صحبت کنید.

• می‌توانید آنچه را که می‌خواهید بگویید، از قبل یادداشت کنید. اگر صحبت کردن برای‌تان سخت است، می‌توانید به جای آن یک نامه برایش بفرستید.

• ممکن است افرادی باشند که بخواهید از اقدام شما باخبر شوند، اما نخواهید خودتان مستقیماً به آن‌ها بگویید. می‌توانید از فرد مورد اعتمادی بخواهید که این موضوع را از طرف شما با آن‌ها در میان بگذارد.

فردی که موضوع را به او می‌گویید، ممکن است آن‌طور که انتظار دارید واکنش نشان ندهد. حتی نزدیک‌ترین افراد به شما ممکن است شوکه یا ناراحت شوند.

آن‌ها همچنین ممکن است ندانند چه بگویند، یا حرف‌هایشان همراه با «اَنگ» و قضاوت باشد؛ بنابراین کنار آمدن با واکنش‌های دیگران می‌تواند سخت باشد.

سعی کنید به خاطر داشته باشید که پاسخ آن‌ها ممکن است ناشی از عدم درک درست یا نگرانی عمیق برای شما باشد. نیازی نیست از خود دفاع کنید و می‌توانید هر گفتگویی را که حمایتی به نظر نمی‌رسد، پایان دهید.

آیا نیاز است به کارفرمای خود بگویم؟

اگر شاغل هستید، آنچه نیاز است به کارفرمای خود بگویید به شرایط و محل زندگی شما بستگی دارد.

اگر کمتر از ۷ روز غیبت داشته باشید

اگر کمتر از ۷ روز از کار غیبت داشته باشید، احتمالاً نیازی نخواهد بود که درباره اقدام به خودکشی به کارفرمای خود چیزی بگویید.

آن‌ها ممکن است علت غیبت را بپرسند، اما شما فقط نیاز دارید پاسخی کلی بدهید؛ مثلاً برای سلامت روان خود مرخصی گرفته‌اید.

اگر به مدت ۷ روز یا بیشتر غایب باشید

اگر بیش از ۷ روز متوالی غیبت داشته باشید، به یک «گواهی استراحت پزشکی» از طرف یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی، شامل پزشک عمومی، پزشک بیمارستان یا داروساز نیاز خواهید داشت.

شما باید این گواهی را به کارفرمای خود ارائه دهید. در بیشتر موارد، شما مستحق دریافت حقوق استعلاجی قانونی از کارفرمای خود برای ۲۸ روز اول غیبت هستید.

آن‌ها چه نوع حمایت‌هایی ممکن است ارائه دهند؟

اگر تصمیم گرفتید به کارفرمای خود درباره اتفاقی که افتاده بگویید، به فردی در محل کار فکر کنید که می‌توانید به او اعتماد کنید. این فرد می‌تواند مدیر مستقیم شما یا شخصی در بخش منابع انسانی (HR) باشد. آن‌ها ممکن است بتوانند انواع مختلفی از حمایت‌ها را به شما پیشنهاد دهند.

برای مثال، آنها می‌توانند:

• شرایط «بازگشت تدریجی به کار» را برای شما فراهم کنند.

• به شما در تدوین یک «برنامه اقدام سلامت» برای حمایت از رفاه شما در محل کار کمک کنند.

• شما را با «برنامه کمک به کارکنان» (در صورت وجود) معرفی کنند.

• «تعدیل‌های معقولی» برای کمک به هرگونه دشواری که در محل کار تجربه می‌کنید، انجام دهند.

اگر با تبعیض روبرو شدم چه؟

اینکه چه چیزی را به کارفرمای خود بگویید، به خودتان بستگی دارد. اگر موضوع را بگویید، ممکن است با انگ و بدنامی اجتماعی روبرو شوید و در برخی موارد، ممکن است تبعیض را تجربه کنید.

با توجه به محل زندگی‌تان٬ وضعیت سلامت روان شما می‌تواند به این معنا باشد که توسط قانون محافظت می‌شوید.

کجا حمایت پیدا کنیم

ممکن است دانستن اینکه بعد از اقدام به خودکشی از کجا کمک بگیرید، سخت به نظر برسد. اما کمک خواستن می‌تواند اولین قدم به سوی احساس بهتر باشد.

درخواست کمک همیشه درست است – حتی اگر مطمئن نیستید که در حال تجربه یک مشکل سلامت روان هستید یا خیر. این بخش برخی از راه‌های یافتن حمایت را توضیح می‌دهد.

پزشک عمومی

گرفتن نوبت از پزشک عمومی می‌تواند اولین قدم خوب برای دریافت حمایت باشد. ایشان می‌تواند شما را به سایر خدمات سلامت روان ارجاع دهد و دارو تجویز کند.

اگر برای اقدام به خودکشی خود در بیمارستان درمان دریافت کرده‌اید، ممکن است قبلاً با خدمات سلامت روان در تماس بوده باشید. در این صورت، آن‌ها با پزشک عمومی شما تماس خواهند گرفت.

درمان‌های گفتاری

صحبت کردن با کسی بعد از اقدام به خودکشی می‌تواند به شما کمک کند تا آنچه اتفاق افتاده را درک کنید و به شما در پردازش هرگونه احساسی که تجربه می‌کنید، کمک کند.

اگر تمایل دارید گفتار درمانی را امتحان کنید، می‌توانید از پزشک عمومی خود بخواهید شما را ارجاع دهد. 

گزینه‌هایی برای درمان خصوصی نیز وجود دارد، اما این گزینه‌ها می‌تواند هزینه‌بر باشد.

تیم‌های سلامت روان محلی 

ممکن است بعد از اقدام به خودکشی به یک تیم سلامت روان محلی ارجاع داده شوید. این تیم‌ها از افرادی که خارج از بیمارستان هستند و با مشکلات شدید یا طولانی‌مدت سلامت روان دست و پنجه نرم می‌کنند، حمایت می‌کنند.

این تیم ممکن است شامل چندین متخصص بهداشت و مراقبت باشد؛ به عنوان مثال: یک پرستار روان‌پزشکی، یک روان‌شناس، یک کاردرمانگر، یک مشاور، یک مددکار حمایتی جامعه و یک مددکار اجتماعی.

ممکن است با یک هماهنگ‌کننده مراقبت در ارتباط قرار بگیرید. او یکی از اعضای تیم است که به طور منظم با شما در تماس خواهد بود و به برنامه‌ریزی مراقبت از شما کمک می‌کند.

تیم بحران

ممکن است بعد از اقدام به خودکشی به یک تیم بحران ارجاع داده شوید. تیم‌های بحران می‌توانند در صورتی که به حمایت فوری سلامت روان نیاز داشته باشید، کمک کنند؛ برای مثال، اگر به دلیل وضعیت سلامت روان خود نیاز به رفتن به بیمارستان داشته باشید.

اگر قبلاً از حمایت‌های سلامت روان برخوردار بوده‌ام، چه؟

اگر زمانی که اقدام به خودکشی کردید، در حال دریافت حمایت‌های سلامت روان بودید، آن‌ها ممکن است بهترین افراد برای صحبت کردن باشند.

اگر بعد از اقدام خود به بیمارستان رفتید، ممکن است به این سرویس‌ها اطلاع داده شده باشد که چه اتفاقی افتاده است؛ و آن‌ها ممکن است برنامه درمانی شما را تغییر دهند تا به جلوگیری از اقدام به خودکشی در آینده کمک کنند.

اطلاعات بیشتر در مورد افکار خودکشی و پیشگیری از خودکشی

• چگونه در شرایط بحرانی کمک بگیریم

• درک افکار خودکشی

• نکاتی برای مقابله با افکار خودکشی

• درمان و حمایت برای افکار خودکشی

• چگونه از کسی که احساس خودکشی دارد حمایت کنیم

• کنار آمدن با شرایط پس از اقدام به خودکشی

• حمایت از کسی پس از اقدام به خودکشی