سندرم شوگرن

• بررسی اجمالی

• علائم

• تشخیص

• درمان

• عوارض

سندرم شوگرن وضعیتی است که بر قسمت‌هایی از بدن که مایعات تولید می‌کنند، مانند اشک و بزاق (آب دهان) تأثیر می‌گذارد.

این بیماری معمولا در افراد ۴۰ تا ۶۰ ساله شروع می‌شود و در زنان بسیار بیشتر از مردان شایع است.

این یک بیماری طولانی مدت است که می‌تواند بر زندگی روزمره شما تأثیر بگذارد، اما درمان‌هایی برای کمک به کاهش علائم وجود دارد.

علائم سندرم شوگرن

علائم سندرم شوگرن عبارتند از:

• خشکی چشم

• خشکی دهان

• خشکی پوست

• خستگی

• خشکی واژن

• درد مفصلی یا عضلانی

• تورم بین فک و گوش  (تورم غدد بزاقی)

• راش پوستی (به خصوص بعد از قرار گرفتن در معرض آفتاب)

چه زمانی به پزشک عمومی مراجعه کنیم؟

اگر علائم سندرم شوگرن را دارید که از بین نمی‌رود یا شما را آزار می‌دهد، به پزشک عمومی مراجعه کنید.

شرایط و بیماری‌های زیادی وجود دارد که می تواند علائم مشابهی ایجاد کند. پزشک عمومی می‌تواند برخی از علل شایع‌تر، مانند تورم پلک‌ها (بلفاریت)، دیابت یا عوارض جانبی دارو را بررسی کند.

در صورت نیاز، ایشان می‌تواند شما را برای آزمایشات بیشتر به متخصص ارجاع دهد، از جمله:

• آزمایش خون

• معاینه چشم

• بیوپسی لب - وقتی که یک تکه کوچک از بافت داخل لب شما برداشته می‌شود و زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود.

درباره آزمایشات سندرم شوگرن بیشتر بدانید.

در صورت ابتلا به سندرم شوگرن چه کارهایی می‌توانید انجام دهید؟

برای کمک به کاهش علائم سندرم شوگرن:

• از مکان‌های خشک، پر از دود یا باد شدید اجتناب کنید

• از مطالعه، تماشای تلویزیون  یا نگاه کردن به صفحه نمایش برای مدت طولانی خودداری کنید

• بهداشت دهان و دندان را به طور کامل رعایت کنید

• سیگار نکشید و الکل مصرف نکنید

درمان‌های سندرم شوگرن

در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای سندرم شوگرن وجود ندارد، اما چندین درمان وجود دارد که می‌تواند به علائم این بیماری کمک کند، از جمله:

• قطره‌های چشمی که باعث مرطوب ماندن چشم ها می‌شوند ( اشک مصنوعی)

• اسپری ها، قرص‌های شیرین حاوی دارو و ژل‌هایی که باعث مرطوب ماندن دهان می‌شوند (جایگزین بزاق)

• داروهایی که به بدن شما برای تولید بیشتر اشک و بزاق کمک می‌کند

علل سندرم شوگرن

سندرم شوگرن توسط سیستم ایمنی (دفاع بدن در برابر عفونت) ایجاد می‌شود که به بخش‌های سالم بدن آسیب می‌زند.

این بیماری معمولا مناطقی از بدن را که مایعات تولید می‌کنند، مانند اشک و بزاق، تحت تاثیر قرار می‌دهد. اما سایر قسمت‌های بدن مانند اعصاب و مفاصل نیز می‌توانند تحت تاثیر قرار گیرند.

دلیل اینکه چرا سیستم ایمنی به درستی کار نمی کند مشخص نیست.

ممکن است به این موارد مرتبط باشد:

• ژنتیک - برخی از افراد ممکن است با ژن‌هایی به دنیا بیایند که احتمال ابتلا به بیماری خود ایمنی را در آنها بیشتر کند.

• هورمون‌ها - هورمون زنانه استروژن ممکن است نقش داشته باشد، زیرا این بیماری در زنان بسیار شایع تر از مردان است

گاهی اوقات، افراد مبتلا به سندرم شوگرن به سایر بیماری‌های خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید یا لوپوس نیز مبتلا می‌شوند. این به عنوان سندرم شوگرن ثانویه شناخته می‌شود.

سندرم شوگرن اولیه زمانی است که شما هیچ بیماری مرتبط دیگری ندارید.

زندگی با سندرم شوگرن

سندرم شوگرن یک بیماری طولانی مدت است که به طور معمول خود به خود بهتر نمی‌شود، اگرچه علائم آن اغلب قابل درمان است.

برای برخی از افراد ممکن است فقط کمی آزاردهنده باشد، در حالی که برای برخی دیگر می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی روزمره آنها داشته باشد.

برخی از افراد ممکن است دچار عوارض سندرم شوگرن شوند، مانند مشکلات بینایی یا ریه.

همچنین خطر ابتلا به نوعی سرطان به نام لنفوم غیر هوچکین کمی افزایش می‌یابد.

اگر به سندرم شوگرن مبتلا هستید، از پزشک خود بپرسید که چه انتظاری می‌توانید داشته باشید.