تومورهای نورواندوکرین

تومورهای نورواندوکرین (تومور عصبی غدد درون ریز)٬ یک تومور نادر است که می‌تواند در بسیاری از اندام‌های مختلف بدن ایجاد شود. این تومور بر سلول‌هایی که هورمون را وارد خون می‌کنند (سلول‌های نورواندوکرین) تأثیر می‌گذارد.

علائم تومورهای نورواندوکرین

علائم تومور نورواندوکرین به محل قرارگیری آن در بدن و هورمون‌هایی که تولید می‌کند بستگی دارد.

به عنوان مثال، یک تومور در دستگاه گوارش (تومور عصبی غدد درون ریز دستگاه گوارش) ممکن است باعث اسهال، یبوست یا درد شکم شود.

تومور در ریه (تومور نورواندوکرین ریوی) ممکن است باعث خس خس سینه یا سرفه مداوم شود.

برخی از تومورها ممکن است منجر به ترشح غیرطبیعی مقادیر زیادی هورمون در جریان خون شوند. اینها به عنوان «تومورهای فعال» شناخته می‌شوند و می‌توانند علائمی مانند اسهال، گُرگرفتگی، گرفتگی عضلات، خس خس سینه، قند خون پایین (هیپوگلیسمی)، تغییرات فشار خون و مشکلات قلبی را ایجاد کنند.

علل تومورهای نورواندوکرین

علت تومورهای نورواندوکرین به طور کامل شناخته نشده است.

با این حال، در صورت داشتن یک مورد از شرایط ارثی زیر، احتمال ابتلا به تومور افزایش می‌یابد:

• نئوپلازی چندگانه غدد درون ریز نوع ۱ (MEN1)

• نوروفیبروماتوز نوع ۱ 

• سندرم فون هیپل-لیندو (VHL)

تشخیص تومورهای نورواندوکرین

برای تشخیص تومورهای نورواندوکرین می‌توان از آزمایشات مختلفی از جمله آزمایش خون، آزمایش ادرار، اسکن و بیوپسی (که در آن نمونه بافتی کوچکی برای بررسی دقیق تر برداشته می‌شود) استفاده کرد.

انواع اسکن‌های مورد استفاده عبارتند از:

• سونوگرافی

• سی تی اسکن

• ام آر آی

• پت (PET) اسکن

• اسکن اکتروتید - وقتی که مایعی که خاصیت رادیواکتیو کمی دارد به داخل رگ‌های شما تزریق می‌شود و از یک دوربین مخصوص برای مشخص کردن سلول های سرطانی استفاده می‌شود.

درمان تومورهای نورواندوکرین

نحوه درمان تومورهای نورواندوکرین به شرایط فردی شما بستگی دارد، مانند:

• محل تومور

• میزان پیشرفت بیماری شما

• سلامت عمومی شما

متأسفانه، بسیاری از افراد تنها پس از گسترش تومور به سایر قسمت‌های بدن تشخیص داده می‌شوند.

با این حال، برداشتن تومور با جراحی همچنان ممکن است امکان پذیر باشد. اگر جراحی نتواند به طور کامل بیماری شما را درمان کند، ممکن است برای کمک به کاهش و مدیریت علائم استفاده شود.

ممکن است داروهایی به نام آنالوگ‌های سوماتوستاتین، مانند اکتروتید یا لانرئوتید، توصیه شود. این داروها از تولید هورمون بیش از حد توسط بدن شما جلوگیری می‌کنند و می‌توانند شدت علائم شما را کاهش داده و پیشرفت بیماری را کند کنند. این دارو معمولا هر ۲۸ روز یک بار به صورت آمپول استفاده می‌شود.

همچنین ممکن است با استفاده از درمان‌هایی که از رسیدن خون به تومور جلوگیری می‌کنند (آمبولیزاسیون) یا با استفاده از شیمی‌درمانی، رادیوتراپی یا فرسایش فرکانس رادیویی (وقتی که از گرما برای از بین بردن سلول‌ها استفاده می‌شود) بتوان تومور را کوچک کرد یا از رشد آن جلوگیری کرد.

همچنین درمان‌های دیگری - از جمله اورولیموس، سونیتینیب و لوتتیوم - وجود دارد که می‌توان از آن‌ها برای درمان برخی عصبی غدد درون‌ریز در بزرگسالان استفاده کرد، در صورتی که:

• نمی‌توان تومورها را به طور کامل با استفاده از جراحی برداشت

• تومورها گسترش یافته باشند

اورولیموس به صورت قرص، سونیتینیب به صورت کپسول و لوتتیوم به صورت وریدی تجویز می‌شود.