سوالات رایج در مورد امپاگلیفلوزین

امپاگلیفلوزین نوعی دارو است که به عنوان مهارکننده‌های انتقال هم‌زمان سدیم-گلوکز ۲ (SGLT-2) شناخته می‌شود.

سطح قند خون را در افراد دیابتی کاهش می‌دهد.

این کار را با کمک به حذف قند اضافی از بدن شما از طریق ادرار انجام می‌دهد.

اگر نارسایی قلبی دارید، امپاگلیفلوزین میزان کاری که قلب شما برای پمپاژ خون در بدن شما باید انجام دهد را کاهش می‌دهد. این به بهبود علائم نارسایی قلبی مانند تنگی نفس، خستگی و تورم در ساق پا کمک می‌کند. همچنین احتمال ضعیف شدن قلب شما را کاهش می‌دهد.

امپاگلیفلوزین در عرض ۱ یا ۲ ساعت شروع به کار می‌کند تا سطح گلوکز خون شما را کاهش دهد، اما ممکن است یک هفته طول بکشد تا به طور کامل اثر کند.

شما ممکن است هیچ علامتی از دیابت نداشته باشید، بنابراین هنگام مصرف امپاگلیفلوزین لزوماً احساس دیگری نخواهید داشت. این بدان معنا نیست که امپاگلیفلوزین اثری ندارد. مهم است که آن را ادامه دهید.

امپاگلیفلوزین به ثابت نگه داشتن سطح قند خون و کاهش احتمال مشکلات مرتبط با دیابت در آینده کمک می‌کند.

اگر برای نارسایی قلبی از امپاگلیفلوزین استفاده می‌کنید، ممکن است ۱ یا ۲ ماه طول بکشد تا متوجه بهبودی در علائم خود شوید. اگرچه ممکن است احساس متفاوتی نداشته باشید، امپاگلیفلوزین همچنان در حال کاهش بار کاری بر روی قلب شما است. این امر احتمال بدتر شدن نارسایی قلبی شما را کاهش می‌دهد.

مصرف طولانی مدت امپاگلیفلوزین بی‌خطر است. هیچ مدرکی مبنی بر اینکه این دارو به سلامت عمومی شما آسیب می‌رساند وجود ندارد.

در صورت ابتلا به دیابت نوع ۲، گروه‌های مختلفی از داروها وجود دارند که می‌توانند سطح قند خون را کاهش دهند:

• متفورمین

• پیوگلیتازون

• مهارکننده‌های DPP-4 یا گلیپتین‌ها، مانند ساکساگلیپتین

• آگونیست‌های GLP-1، مانند اگزناتید

• مهارکننده‌های SGLT2، مانند امپاگلیفلوزین و داپاگلیفلوزین

• انسولین

امپاگلیفلوزین را می‌توان به تنهایی یا همراه با برخی از این داروها تجویز کرد.

هنگامی که رژیم غذایی و ورزش برای کنترل سطح قند خون شما کافی نیست یا اگر نمی‌توانید متفورمین مصرف کنید، امپاگلیفلوزین را می‌توان به تنهایی مصرف کرد.

همچنین می‌توان آن را با سایر داروهای دیابت، از جمله انسولین، مصرف کرد. این زمانی است که داروهایی که از قبل مصرف می‌کنید قند خون شما را به درستی کنترل نمی‌کنند.

مهارکننده‌های SGLT2 همگی به یک شکل عمل می‌کنند، با افزایش میزان قند حذف شده از بدن هنگام ادرار کردن.

این داروها به دلیل نحوه عملکردشان می توانند باعث عفونت مجاری ادراری شوند.

امپاگلیفلوزین معمولاً به سایر داروهای نارسایی قلبی اضافه می‌شود تا به کنترل وضعیت شما کمک کند. سایر داروهای نارسایی قلبی عبارتند از:

• مهارکننده‌های ACE، مانند انالاپریل، لیزینوپریل و رامیپریل

• مسدود کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs)، مانند کاندسارتان، لوزارتان و والزارتان

• مسدود کننده‌های بتا(بتا بلاکرها)، مانند بیزوپرولول

دیورتیک‌ها (قرص‌هایی که باعث ادرار بیشتر شما می‌شوند)، مانند فوروزماید و بومتانید

اگر قرار است عمل کنید، به پزشک بگویید که امپاگلیفلوزین مصرف می‌کنید.

در صورت نیاز به قطع غذا قبل از عمل و در حین بهبودی پس از عمل، ممکن است لازم باشد مصرف قرص امپاگلیفلوزین خود را قطع کنید.

این به این دلیل است که خطر کتواسیدوز دیابتی وجود دارد.

امپاگلیفلوزین می‌تواند با افزایش میزان قندی که هنگام ادرار کردن از بدن شما خارج می‌شود باعث کاهش وزن شود.

امپاگلیفلوزین بر هیچ نوع روش جلوگیری از بارداری، از جمله قرص‌های ترکیبی و قرص پیشگیری از بارداری اضطراری، تأثیر نمی‌گذارد.

امپاگلیفلوزین نباید بر توانایی شما در رانندگی یا دوچرخه سواری تأثیر بگذارد.

اما اگر امپاگلیفلوزین را همراه با سایر داروهای دیابت مانند سولفونیل اوره یا انسولین مصرف می‌کنید، می‌تواند باعث کاهش بیش از حد قند خون شما شود(هیپوگلیسمی).

افت قند خون می‌تواند تمرکز شما را کاهش دهد. اگر این اتفاق برای شما افتاد، رانندگی و دوچرخه سواری نکنید یا از ماشین آلات یا ابزار استفاده نکنید تا زمانی که بهتر شوید.

اگر توانایی شما در رانندگی ایمن تحت تاثیر قرار گرفته باشد، رانندگی با ماشین تخلف است. این مسئولیت شماست که تصمیم بگیرید آیا رانندگی ایمن است یا خیر. اگر شک دارید، رانندگی نکنید.

اگر مطمئن نیستید که رانندگی در حین مصرف امپاگلیفلوزین برای شما بی‌خطر است یا خیر، با پزشک یا داروساز خود صحبت کنید.

بله، می‌توانید در حین مصرف امپاگلیفلوزین الکل بنوشید.

با این حال، الکل می‌تواند خطر افت قند خون را افزایش دهد.

سعی کنید با معده خالی نوشیدنی مصرف نکنید و سعی کنید بیشتر از دستورالعمل‌های توصیه شده ۱۴ واحد الکل در هفته و ۲ واحد در روز ننوشید.

یک لیوان شراب استاندارد (۱۷۵ میلی لیتر) ۲ واحد است. یک پیمانه آبجو معمولاً ۲ تا ۳ واحد الکل است.

بهتر است مصرف غذاهای حاوی شکر را کاهش دهید. با این حال، قبل از شروع یک رژیم غذایی کم کالری، کم کربوهیدرات یا کتوژنیک (کتو) از پزشک خود مشورت بگیرید.

برچسب‌های تغذیه را بررسی کنید، زیرا بسیاری از غذاها و نوشیدنی‌ها سرشار از قند هستند. این می‌تواند سطح قند خون شما را افزایش دهد، بنابراین دیابت شما به خوبی کنترل نمی‌شود. این غذاها عبارتند از:

• شیرینی‌ها

• کیک‌ها

• بیسکوییت

• شکلات

• نوشابه‌های گازدار

• نوشیدنی‌های آبمیوه

هنگام خوردن غذا و نوشیدنی حاوی کارلا (که کدو تلخ یا خربزه تلخ نیز نامیده می‌شود) مراقب باشید. این به این دلیل است که می‌تواند سطح قند خون شما را کاهش دهد و ممکن است دچار افت قند خون شوید.

کارلا طعم تلخی دارد و می‌توان آن را بصورت آب میوه و چای مصرف کرد.

برخی تغییرات در شیوه زندگی وجود دارد که می‌توانید برای کمک به کنترل علائم دیابت نوع ۲ یا نارسایی قلبی ایجاد کنید.

از جمله:

• داشتن یک رژیم غذایی سالم و متعادل

• حفظ وزن مناسب یا کاهش وزن در صورت نیاز

• ترک سیگار

• کاهش مصرف الکل- سعی کنید دستورالعمل‌های توصیه شده را رعایت کنید که بیش از ۱۴ واحد الکل در هفته نباشد

• ورزش - حداقل ۳۰ دقیقه در روز، ۵ بار در هفته ایده آل است

امپاگلیفلوزین معمولاً برای دیابت نوع ۲ تجویز می‌شود که رژیم غذایی و ورزش به تنهایی برای کنترل سطح قند خون شما کافی نبوده است.