سوالات رایج در مورد کلونازپام

کلونازپام به گروهی از داروها به نام بنزودیازپین‌ها تعلق دارد.

با افزایش سطح یک ماده شیمیایی آرام بخش، اسید گاما آمینوبوتیریک (GABA) در مغز شما کار می‌کند.

با توجه به وضعیت سلامتی‌تان، این  دارو می‌تواند اضطراب را تسکین دهد، تشنج یا گرفتگی را متوقف کند یا ماهیچه‌های منقبض را شل کند. همچنین می‌تواند به تسکین اسپاسم عضلانی یا علائم سندرم پای بیقرار کمک کند.

سرعت اثر کلونازپام به شرایطی که آن را مصرف می‌کنید بستگی دارد.

در مورد تشنج، گرفتگی و اسپاسم عضلانی غیر ارادی، ممکن است چند روز تا یک هفته طول بکشد تا کلونازپام به طور کامل عمل کند. این به این دلیل است که دوز شما به تدریج افزایش می‌یابد تا زمانی که مقدار مناسب را مصرف کنید.

برای اختلال هراس (پانیک) و سندرم پای بی قرار، کلونازپام معمولا حدود ۱ ساعت طول می‌کشد تا اثر کند.

کلونازپام به شما کمک می‌کند تا احساس آرامش بیشتری داشته باشید و می‌تواند احساس اضطراب شما را کاهش دهد.

همچنین می‌تواند باعث ایجاد احساس خواب آلودگی و آرامش در شما شود و ممکن است در اولین شروع مصرف باعث سردرگمی شما شود.

این معمولاً با عادت کردن به مصرف دارو بهتر می‌شود.

اگر احساس خواب آلودگی یا گیجی می‌کنید، رانندگی یا دوچرخه سواری نکنید و از استفاده از ابزار یا ماشین آلات خودداری کنید.

اگر کلونازپام را برای مدت کوتاهی (۲ تا ۴ هفته) مصرف کنید، احتمالاً اعتیادآور نیست.

اگر بیش از ۲ تا ۴ هفته آن را مصرف کرده‌اید، اگر بخواهید مصرف آن را متوقف کنید، پزشک دوز شما را به تدریج کاهش می‌دهد.

اگر تا به حال به الکل یا مواد مخدر اعتیاد داشته‌اید، احتمال بیشتری دارد که به این دارو معتاد شوید.

اگر به الکل یا مواد مخدر اعتیاد دارید با پزشک خود صحبت کنید. ایشان ممکن است بخواهد داروی دیگری را برای شما تجویز کند.

اگر پزشک به شما توصیه کند که مصرف کلونازپام را قطع کنید و بیش از ۲ تا ۴ هفته آن را مصرف کرده‌اید، دوز شما را به تدریج کاهش می‌دهد.

این کار به بدن شما اجازه می‌دهد تا به بدون دارو بودن عادت کند و در صورت قطع مصرف آن، احتمال عوارض جانبی را کاهش می‌دهد.

اگر مصرف آن را به طور ناگهانی قطع کنید، ممکن است عوارض جانبی داشته باشید، مانند:

• گیجی

• تشنج

• افسردگی

• احساس عصبی بودن یا تحریک پذیری

• تعریق

• اسهال

اگر به تدریج دوز مصرفی خود را کاهش دهید، احتمال ابتلا به این عوارض جانبی کمتر است.

برای اختلال هراس (پانیک)، با توجه به علائم خود، ممکن است به دارویی برای درمان علائم فیزیکی و همچنین علائم روانی خود نیاز داشته باشید.

اگر شما و پزشک‌تان فکر می‌کنید ممکن است برای‌تان مفید باشد، ممکن است نوعی داروی ضد افسردگی به نام مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) مانند سرترالین، پاروکستین یا اسیتالوپرام برای شما تجویز شود.

درمان‌های گفتاری برای اختلال هراس وجود دارد، از جمله درمان شناختی رفتاری (CBT) و مشاوره.

برای اسپاسم عضلانی غیر ارادی، داروهای دیگری نیز وجود دارند که می‌توانند کمک کنند. می‌توانید گزینه‌های مختلف را با پزشک خود در میان بگذارید. ایشان می‌تواند به شما کمک کند تصمیم بگیرید کدام دارو برای شما بهترین است.

برای صرع، گزینه‌های درمانی شامل طیف وسیعی از داروهای ضد صرع (AEDs)، رژیم غذایی خاص (رژیم کتوژنیک) و جراحی است. اینها ممکن است برای همه مناسب نباشد.

می‌توانید گزینه‌های مختلف را با متخصص خود در میان بگذارید. ایشان می‌تواند به شما کمک کند تا تصمیم بگیرید کدام یک برای شما بهترین است.

برای سندرم پای بیقرار، داروهای دیگری وجود دارد که می‌تواند به تنظیم سطح دوپامین یا آهن در بدن شما کمک کند.

اگر سندرم پای بیقرار ناشی از کم خونی فقر آهن باشد، ممکن است مکمل‌های آهن تمام چیزی باشد که برای درمان علائم لازم است.

در مورد بهترین دارو برای شما با پزشک خود صحبت کنید.

کلونازپام بر هیچ نوع روش جلوگیری از بارداری، از جمله قرص ترکیبی و قرص پیشگیری از بارداری اضطراری، تأثیر نمی‌گذارد.

اگر کلونازپام باعث خواب آلودگی، سرگیجه یا سبکی سر، عدم تعادل یا عدم توانایی در تمرکز یا تصمیم گیری می‌شود، رانندگی یا دوچرخه سواری نکنید.

این ممکن است زمانی که برای اولین بار مصرف کلونازپام را شروع می‌کنید، بیشتر باشد، اما ممکن است در هر زمانی رخ دهد، به عنوان مثال، هنگام شروع یک داروی دیگر.

اگر توانایی شما در رانندگی ایمن تحت تاثیر قرار گرفته باشد، رانندگی با ماشین تخلف است. این مسئولیت شماست که تصمیم بگیرید آیا رانندگی ایمن است یا خیر. اگر شک دارید، رانندگی نکنید.

با توجه به محل زندگی‌تان حتی اگر توانایی شما در رانندگی تحت تأثیر قرار نگیرد، پلیس حق دارد از شما نمونه بزاق درخواست کند تا میزان کلونازپام در بدن شما را بررسی کند.

اگر مطمئن نیستید که آیا رانندگی در حین مصرف کلونازپام برای شما بی‌خطر است یا خیر، با پزشک یا داروساز صحبت کنید.

هنگام مصرف کلونازپام الکل ننوشید. الکل می‌تواند عوارض جانبی کلونازپام را افزایش دهد.

می‌تواند شما را به یک خواب بسیار عمیق ببرد. این می‌تواند خطرناک باشد. این خطر وجود دارد که نتوانید به درستی نفس بکشید و در بیدار شدن با مشکل مواجه شوید یا حتی به کما بروید.

بهتر است از نوشیدنی‌هایی مانند قهوه، چای، کولا و نوشابه‌های انرژی زا پرهیز کنید و شکلات زیاد مصرف نکنید، زیرا این نوشیدنی‌ها حاوی کافئین هستند. کافئین یک محرک است و ممکن است اثرات آرام بخش کلونازپام را کاهش دهد.

هنگام مصرف کلونازپام الکل ننوشید. الکل می‌تواند اثرات کلونازپام را افزایش دهد و شما را به خواب عمیقی وادار کند. این خطر وجود دارد که نتوانید به درستی نفس بکشید و ممکن است در بیدار شدن با مشکل مواجه شوید. این می‌تواند خطرناک باشد.

استفاده از ماری جوآنا٬ حشیش، هروئین یا متادون با کلونازپام باعث افزایش اثرات خواب‌آور کلونازپام می‌شود.

می‌تواند شما را به یک خواب بسیار عمیق وادار کند. این خطر وجود دارد که نتوانید به درستی نفس بکشید و ممکن است در بیدار شدن با مشکل مواجه شوید. این می‌تواند خطرناک باشد.

استفاده از کوکائین یا سایر محرک‌ها مانند MDMA (اکستازی) و آمفتامین‌ها همراه با کلونازپام نیز می‌تواند باعث خواب آلودگی شما شود.

اگر فکر می‌کنید ممکن است در حین مصرف کلونازپام از مواد استفاده کنید، با پزشک مشورت کنید.

در وب سایت فرانک در مورد عوارض داروهای تفریحی اطلاعات بیشتری کسب کنید. (مطلب به زبان انگلیسی است)

اگر اختلال هراس (پانیک) دارید، این اقدامات می‌توانند به شما کمک کنند:

• خواندن کتاب خودیاری برای اضطراب بر اساس اصول درمان شناختی رفتاری (CBT) (از پزشک خود بخواهید یکی را توصیه کند)

• استفاده از درمان‌های مکمل مانند ماساژ و رایحه درمانی یا فعالیت‌هایی مانند یوگا یا پیلاتس برای کمک به آرامش شما

• یادگیری تکنیک‌های تنفس برای کمک به کاهش علائم

• ورزش منظم برای کاهش استرس و تنش

درباره‌ی حملات پانیک بیشتر بدانید.

اگر سندرم پای بیقرار دارید، تغییراتی در شیوه زندگی وجود دارد که می‌تواند کمک مفید باشد، از جمله:

• ترک سیگار

• ورزش منظم (اما از ورزش نزدیک به زمان خواب خودداری کنید)

• عادات خوب خواب، مانند رفتن به رختخواب و بیدار شدن در یک ساعت معین هر روز، نخوابیدن در طول روز، و زمانی برای استراحت قبل از رفتن به رختخواب

• پرهیز از داروهایی که باعث تحریک علائم می‌شوند یا آنها را بدتر می‌کنند (اگر فکر می‌کنید دارویی باعث ایجاد علائم شما می‌شود، به مصرف آن ادامه دهید و برای ملاقات با پزشک وقت بگیرید)