پاچنبری

پاچنبری یا کلاب فوت (که به آن تالیپس نیز گفته می‌شود) وقتی است که نوزاد با پا یا پاهایی که به داخل و پایین چرخیده‌اند به دنیا می‌آید. درمان زودهنگام باید آن را اصلاح کند.

پای چنبری (کلاب فوت) به این دلیل اتفاق می‌افتد که تاندون آشیل (تاندون بزرگ پشت مچ پا) خیلی کوتاه است.

پای چنبری می‌تواند ۱ یا هر دو پا را تحت تاثیر قرار دهد. این برای نوزادان دردناک نیست، اما در صورت عدم درمان می‌تواند دردناک شود و راه رفتن را دشوار کند.

پای چنبری تقریباً از هر ۱۰۰۰ نوزادی که به دنیا می‌آیند، ۱ نوزاد را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در حدود نیمی از این نوزادان، هر دو پا تحت تاثیر قرار می‌گیرند. این عارضه در پسران شایع‌تر است.

تشخیص پاچنبری

پای چنبری معمولاً پس از تولد نوزاد تشخیص داده می شود، اگرچه ممکن است در طی سونوگرافی روتین انجام شده بین ۱۸ تا ۲۱ هفته بارداری مشاهده شود.

تشخیص پای چنبری در دوران بارداری به این معنی است که می‌توانید با پزشکان صحبت کنید و بفهمید بعد از تولد نوزاد چه انتظاری داشته باشید.

برخی از نوزادان با پاهای معمولی به دنیا می‌آیند که به دلیل تحت فشار قرار گرفتن در رحم در موقعیت غیر عادی قرار دارند.

پاها معمولاً تا ۳ ماهگی خود را اصلاح می کنند، اما برخی از نوزادان ممکن است به چند جلسه فیزیوتراپی نیاز داشته باشند.

درمان پاچنبری

درمان برای پاچنبری معمولاً در عرض ۱ تا ۲ هفته پس از تولد نوزاد شما شروع می‌شود.

درمان اصلی به نام روش پونستی، شامل دستکاری ملایم و کشیدن پای نوزاد به موقعیت بهتر است. سپس آن را در گچ قرار می‌دهند.

این کار هر هفته به مدت ۵ تا ۸ هفته تکرار می‌شود.

پس از برداشتن آخرین گچ، اکثر نوزادان به یک عمل جراحی جزئی برای شل کردن تاندون آشیل در پشت مچ پا نیاز دارند.

این کار با استفاده از بی‌حس کننده موضعی انجام می‌شود. این کمک می‌کند تا پای آنها را در موقعیت طبیعی‌تری رها کنند.

او باید در ۳ ماه اول همیشه اینها را بپوشند، سپس تا سن ۴ یا ۵ سالگی شب‌ها از آن‌ها استفاده کنند.

نتیجه

تقریباً تمام کودکان مبتلا به پاچنبری با موفقیت درمان می‌شوند.

اکثر آنها باید بتوانند در فعالیت‌های روزانه منظم شرکت کنند. آنها پس از درمان در سن معمول٬ راه رفتن را یاد می‌گیرند، از فعالیت‌های بدنی لذت می‌برند و می‌توانند کفش های معمولی‌بپوشند.

کودکانی که فقط یک پای آنها درگیر است، ممکن است با یک پای کمی کوتاهتر و یک پا کوچکتر باقی بمانند.

این ممکن است به این معنی باشد که بچه شما کمی تحرک کمتری داشته باشد و نسبت به سایر کودکان زودتر خسته شود.

بازگشت

گاهی اوقات پاچنبری می‌تواند برگردد، به خصوص اگر درمان به طور دقیق رعایت نشود.

در صورت بازگشت، ممکن است برخی از مراحل درمان نیاز به تکرار داشته باشند.

دلایل ایجاد پاچنبری

در اکثر موارد علت پاچنبری مشخص نیست. ممکن است یک ارتباط ژنتیکی وجود داشته باشد، زیرا می‌تواند در خانواده ها وجود داشته باشد.

اگر بچه شما یک یا دو پای چنبری داشته باشد، احتمال داشتن فرزند دوم با این بیماری حدود ۱ در ۳۵ است.

اگر یکی از والدین پای چنبری داشته باشد، احتمال ابتلای بچه شما به این عارضه حدود ۱ در ۳۰ است.

اگر پدر و مادر هر دو دچار این عارضه باشند، این احتمال به حدود ۱ در ۳ افزایش می‌یابد.

در موارد نادر، پاچنبری به بیماری‌های جدی‌تری مانند اسپینا بیفیدا مرتبط است.