عفونت‌های دستگاه ادراری

عفونت‌های دستگاه ادراری (UTIs) روی دستگاه ادراری شما، از جمله مثانه (سیستیت)، مجرای ادرار (اورتریت) یا کلیه‌ها (عفونت کلیه) تأثیر می‌گذارند. عفونت‌های ادراری ممکن است با آنتی بیوتیک درمان شوند، اما همیشه به آنها نیاز نیست.

آیا عفونت دستگاه ادراری (UTI) دارید؟

علائم عفونت دستگاه ادراری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• درد یا سوزش هنگام ادرار کردن (دیسوریا)

• نیاز به ادرار کردن بیشتر از حد معمول

• نیاز به ادرار کردن بیشتر از حد معمول در طول شب (شب ادراری)

• نیاز فوری یا ناگهانی به ادرار کردن 

• ادراری که کدر به نظر می‌‌رسد

• خون در ادرار

• درد قسمت پایین شکم یا درد در پشت، درست زیر دنده‌ها

• تب بالا یا احساس گرما و لرز

• دمای بسیار پایین زیر ۳۶ درجه سانتیگراد

ادرار شما همچنین ممکن است تیره یا بد بو باشد. اگر این تنها علامت شما باشد، ممکن است به دلیل کمبود آب باشد.

کودکان

کودکان مبتلا به عفونت دستگاه ادراری همچنین ممکن است:

• تب داشته باشند - بچه شما در صورت لمس گردن، پشت یا شکم، گرم‌تر از حد معمول به نظر می‌رسد

• به طور کلی ناخوش به نظر برسند - نوزادان و کودکان خردسال ممکن است تحریک پذیر باشند و به درستی غذا نخورند

• شب ادراری داشته باشند یا خود را خیس کنند

• حالت تهوع داشته باشند

افراد مسن، ضعیف یا افرادی که از سوند ادراری استفاده می‌کنند

در افراد مسن و ضعیف که مشکلات حافظه، یادگیری و تمرکز دارند (مانند زوال عقل) و افرادی که از سوند ادراری استفاده می‌کنند، علائم عفونت ادراری ممکن است شامل این موارد نیز باشد: 

• تغییرات در رفتار، مانند بی قراری یا گیجی (هذیان)

• بی اختیاری ادرار که بیشتر از حد معمول است

• لرزش شدید 

درمان توسط پزشک عمومی

اگر پزشک عمومی فکر کند شما ممکن است دچار عفونت دستگاه ادراری شده باشید، ممکن است آزمایش ادرار انجام دهد، اگرچه این کار همیشه ضروری نیست.

پزشک عمومی همچنین ممکن است:

• توصیه‌های خود مراقبتی را به شما ارائه دهد و مصرف مسکن را توصیه کند

• برای شما آنتی بیوتیک برای دوره کوتاه تجویز کند.

• آنتی بیوتیک برای شما تجویز کند، اما پیشنهاد دهد ۴۸ ساعت صبر کنید تا در صورتی که علائم شما خودش برطرف شد، آنتی بیوتیک مصرف نکنید.

مهم است که تمام داروهای تجویز شده را مصرف کنید، حتی اگر احساس بهتری پیدا کردید.

درمان عفونت‌های دستگاه ادراری که به طور مکرر برمی‌گردند

اگر عفونت ادراری شما بعد از درمان دوباره ظاهر شود، یا در ۶ ماه دو بار دچار عفونت ادراری شوید، پزشک عمومی ممکن است:

• آنتی بیوتیک دیگری تجویز کند یا آنتی بیوتیک با دوز کم را برای مصرف تا ۶ ماه تجویز کند.

• اگر یائسگی را پشت سر گذاشته‌اید، کرم واژینال حاوی استروژن تجویز کند

• برای انجام آزمایشات و درمان‌های بیشتر شما را به متخصص ارجاع دهد

عفونت ادراری مزمن

در برخی افراد، علائم عفونت ادراری از بین نمی‌رود. آنتی بیوتیک‌های کوتاه مدت اثر نمی‌کنند و آزمایش ادرار عفونت را نشان نمی‌دهد.

این ممکن است به این معنی باشد که شما دچار عفونت ادراری مزمن (طولانی مدت) شده‌اید. این می‌تواند ناشی از ورود باکتری به دیواره مثانه باشد.

از آنجایی که آزمایشات ادرار همیشه عفونت را تشخیص نمی‌دهند و علائم می‌توانند شبیه سایر شرایط باشند، تشخیص عفونت‌های ادراری مزمن می‌تواند دشوار باشد.

عفونت‌های ادراری مزمن ممکن است با آنتی بیوتیک‌هایی که برای مدت طولانی مصرف می‌کنید، درمان شوند.

عفونت‌های ادراری مزمن می‌تواند تأثیر زیادی بر کیفیت زندگی شما داشته باشد.

اگر برای عفونت ادراری تحت درمان قرار گرفته‌اید اما همچنان علائم دارید، در مورد عفونت‌های ادراری مزمن با پزشک عمومی خود صحبت کنید و درخواست کنید به متخصص ارجاع داده شوید.

خودتان چه کارهایی می‌توانید انجام دهید؟

برای کمک به کاهش علائم عفونت ادراری:

• تا ۴ بار در روز از استامینوفن برای کاهش درد و تب بالا استفاده کنید 

• می توانید به کودکان استامینوفن مایع بدهید

• استراحت کنید و به اندازه کافی مایعات بنوشید تا در طول روز به طور مرتب ادرار روشن دفع کنید

• از رابطه جنسی اجتناب کنید

برخی افراد برای جلوگیری از عفونت ادراری، هر روز ساشه‌های سیستیت یا نوشیدنی‌ها و فرآورده‌های کران بری (زغال اخته) مصرف می‌کنند که ممکن است مفید باشد. اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد آنها به کاهش علائم یا درمان عفونت ادراری در صورت شروع عفونت کمک کنند.

یک داروساز می‌تواند در مورد عفونت ادراری کمک کند

می‌توانید در مورد درمان‌های عفونت ادراری از داروساز سوال کنید.

داروساز می‌تواند:

• درباره مواردی که به بهبودی شما کمک می‌کند، مشاوره ارائه دهد

• بهترین مسکن را برای مصرف پیشنهاد دهد

• در صورت مناسب بودن برای شما، همان درمان پزشک عمومی را ارائه دهد.

• به شما بگوید که آیا برای علائم خود نیاز به مراجعه به پزشک عمومی دارید

علل عفونت‌های دستگاه ادراری 

عفونت‌های دستگاه ادراری معمولاً در اثر ورود باکتری‌های مدفوع به دستگاه ادراری ایجاد می‌شوند.

باکتری‌ها از طریق مجرایی که ادرار را از بدن خارج می‌کند (مجرای ادرار) وارد می شوند.

مجرای ادرار زنان کوتاه‌تر از مردان است. یعنی احتمال رسیدن باکتری به مثانه یا کلیه و ایجاد عفونت بیشتر است.

مواردی که خطر ورود باکتری به مثانه را افزایش می‌دهند عبارتند از:

• داشتن رابطه جنسی

• بارداری

• شرایطی و بیماری‌هایی که دستگاه ادراری را مسدود می‌کند - مانند سنگ کلیه

• شرایطی و بیماری‌هایی که تخلیه کامل مثانه را دشوار می‌کند - مانند بزرگ شدن پروستات در مردان و یبوست در کودکان

• سوندهای ادراری (لوله‌ای در مثانه که برای تخلیه ادرار استفاده می‌شود)

• داشتن سیستم ایمنی ضعیف - برای مثال، افراد مبتلا به دیابت یا افرادی که شیمی درمانی می‌کنند

• ننوشیدن مایعات کافی

• تمیز و خشک نگه نداشتن ناحیه تناسلی

چگونه از عفونت‌های دستگاه ادراری جلوگیری کنیم؟

کارهایی وجود دارد که می‌توانید برای جلوگیری از ابتلا به عفونت ادراری یا جلوگیری از بازگشت آن انجام دهید.

راه‌های دیگر برای جلوگیری از بازگشت برخی عفونت‌های ادراری

اگر مدام دچار عفونت مثانه (سیستیت) می‌شوید، برخی شواهد نشان می‌دهد که مصرف این موارد ممکن است مفید باشد:

• دی-مانوز - قندی که می‌توانید به صورت پودر یا قرص برای مصرف روزانه خریداری کنید

• محصولات کران بری (زغال اخته) - به صورت آبمیوه، قرص یا کپسول موجود است که می‌توانید به صورت روزانه مصرف کنید

قبل از مصرف هر یک از اینها در دوران بارداری با پزشک خود صحبت کنید.

توجه داشته باشید که محصولات D-مانوز و زغال اخته می‌توانند حاوی مقدار زیادی قند باشند.

اگر وارفارین مصرف می‌کنید، باید از محصولات زغال اخته خودداری کنید.