سوالات متداول در مورد والپروئیک اسید

والپروئیک اسید یک داروی ضد تشنج (یا ضد صرع) است.

هنوز به طور کامل مشخص نیست که این دارو چگونه برای درمان اختلال دوقطبی عمل می‌کند. با این حال، تصور می‌شود که والپروئیک اسید با افزایش مقدار ماده شیمیایی به نام گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA) در مغز، دوره‌های شیدایی را کاهش می‌دهد یا از آنها جلوگیری می‌کند. GABA انتقال از طریق اعصاب مغز را مسدود می‌کند و اثر آرام‌بخش دارد.

مشخص نیست که والپروئیک اسید چگونه از میگرن جلوگیری می‌کند. ممکن است نحوه انتقال سیگنال‌های درد در مغز توسط اعصاب را محدود کند.

برای درمان صرع، والپروئیک اسید با کاهش فعالیت الکتریکی بیش از حد در مغز، از تشنج‌های صرعی جلوگیری می‌کند.

چند هفته طول می‌کشد تا والپروئیک اسید به درستی اثر کند. ممکن است در این مدت هنوز علائمی داشته باشید.

بسیاری از افراد می‌توانند والپروئیک اسید را با خیال راحت برای ماه‌ها یا سال‌ها مصرف کنند.

با این حال، عوارض جانبی احتمالی وجود دارد که می‌توانند در درازمدت رخ دهند. درمان طولانی مدت با والپروئیک اسید می‌تواند باعث پوکی استخوان و استئوپنی شود و خطر شکستگی استخوان را افزایش دهد.

پزشک شما می‌تواند آزمایش‌هایی را برای بررسی استحکام استخوان‌های شما ترتیب دهد. ورزش منظم و رژیم غذایی سالم نیز می‌توانند به قوی نگه داشتن استخوان‌های شما کمک کنند.

والپروئیک اسید اعتیادآور نیست.

مصرف والپروئیک اسید را به طور ناگهانی قطع نکنید، مگر اینکه پزشک به شما دستور داده باشد.

بعید است که با قطع مصرف این دارو علائم دیگری داشته باشید. با این حال، اگر آن را برای اختلال دوقطبی یا برای پیشگیری از میگرن مصرف می‌کنید، ممکن است وضعیت شما برای مدت کوتاهی پس از قطع مصرف دارو بدتر شود.

اگر برای صرع از والپروئیک اسید استفاده می‌کنید، ممکن است پس از قطع مصرف، دوباره دچار تشنج شوید. می‌توانید با کاهش تدریجی دوز والپروئیک اسید از این تشنج‌های ناشی از ترک جلوگیری کنید.

سدیم والپروات و سِمی‌سدیم والپروات بسیار شبیه به والپروئیک اسید هستند. آنها به یک روش عمل می‌کنند اما این داروها گاهی اوقات برای شرایط مختلف با دوزهای مختلف تجویز می‌شوند.

اگر تصمیم دارید به جای این دارو، سدیم والپروات یا سمی‌سدیم والپروات را امتحان کنید، پزشک نحوه قطع ایمن مصرف والپروئیک اسید را برای شما توضیح خواهد داد.

اگر اختلال دوقطبی دارید، انواع مختلفی از داروها برای جلوگیری از نوسانات خلقی و درمان شیدایی وجود دارد. نمی‌توان گفت که یکی بهتر از دیگری عمل می‌کند و اثر دارو از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

لیتیوم معمولاً برای درمان اختلال دوقطبی تجویز می‌شود. علاوه بر آن، داروهای ضد صرع مانند والپروئیک اسید و داروهای ضدروان‌پریشی مثل الانزاپین نیز کاربرد دارند. با توجه به نظر پزشک، ممکن است سدیم والپروات را به‌جای لیتیم یا همراه با آن مصرف کنید.

پزشک یا متخصص شما داروهایی را که برای شما مناسب‌تر هستند، پیدا خواهد کرد. این بستگی به نوسانات خلقی شما، تعداد دفعات وقوع، شدت آنها و میزان سازگاری شما با دارو دارد.

برای بسیاری از افراد، توپیرامات، پروپرانولول و آمی تریپتیلین در پیشگیری از میگرن بهتر از والپروئیک اسید عمل می‌کنند. این داروها احتمالاً عوارض جانبی کمتری ایجاد می‌کنند، بنابراین پزشک یا متخصص شما معمولاً ابتدا یکی از این داروها را تجویز می‌کند.

والپروئیک اسید به طور معمول برای پیشگیری از میگرن استفاده نمی‌شود. با این حال، اگر این داروهای دیگر عوارض جانبی ایجاد کنند یا برای شما مؤثر نباشند، پزشک ممکن است آن را توصیه کند.

اگر مشکل سلامتی دارید که به این معنی است که نمی‌توانید سایر داروهای میگرن را مصرف کنید، پزشک ممکن است والپروئیک اسید را نیز تجویز کند.

داروهای مختلفی برای درمان صرع وجود دارد. نمی‌توان گفت که یکی بهتر از بقیه عمل می‌کند. این موضوع از فردی به فرد دیگر متفاوت است و به نوع تشنج و تعداد دفعات آن بستگی دارد.

قبل از تجویز دارو، پزشک‌تان سن و جنس شما، داروهایی که در حال حاضر مصرف می‌کنید و سایر مشکلات سلامتی شما را نیز در نظر می‌گیرد.

معمولاً صرع با استفاده از یک داروی واحد درمان می‌شود. اگر این دارو به خوبی اثر نکند یا عوارض جانبی داشته باشید، پزشک داروی دیگری را برای شما تجویز خواهد کرد.

اگر یک دارو به تنهایی از تشنج شما جلوگیری نکند، پزشک ممکن است مصرف همزمان دو یا چند داروی ضد صرع را توصیه کند.

اگر والپروئیک اسید عوارض جانبی برای شما ایجاد می‌کند، یا نگران هستید که برای شما مناسب نباشد، از پزشک یا متخصص خود بخواهید داروی دیگری را توصیه کند.

سایر داروهای ضد صرع عبارتند از:

• کاربامازپین

• کلوبازام

• اتوسوکسیمید

• گاباپنتین

• لاموتریژین

• لوتیراستام

• فنی‌توئین

• پره گابالین

• توپیرامات

والپروئیک اسید هیچ نوع روش پیشگیری از بارداری، از جمله قرص‌های ترکیبی، قرص پروژسترونی و قرص پیشگیری از بارداری اضطراری را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد.

با این حال، اگر والپروئیک اسید باعث استفراغ یا اسهال شدید بیش از ۲۴ ساعت شود، قرص‌های ضدبارداری شما ممکن است از بارداری شما محافظت نکنند. برای اطلاع از اقدامات لازم، به روی بسته قرص مراجعه کنید.

بدانید اگر:

• هنگام مصرف قرص ترکیبی استفراغ می‌کنید یا اسهال دارید چه کاری انجام دهید

• هنگام مصرف قرص پروژستوژن (مینی پیل) استفراغ می‌کنید یا اسهال دارید چه کاری انجام دهید

اگر در مورد این برنامه‌ها سوالی دارید، با داروساز یا پزشک خود صحبت کنید.

ممکن است در ابتدای مصرف والپروئیک اسید احساس خواب‌آلودگی، خستگی یا سرگیجه داشته باشید. این حالت همچنین ممکن است در صورت افزایش دوز دارو نیز رخ دهد. در این صورت، تا زمانی که هوشیاری‌تان برنگشته، رانندگی و دوچرخه‌سواری نکنید یا از ماشین‌آلات و ابزار استفاده نکنید.

در بسیاری از کشورها بر اساس قانون اگر صرع داشته باشید، اجازه رانندگی ندارید مگر اینکه در ۱ سال گذشته دچار تشنج نشده باشید. (یا فقط در خواب تشنج داشته باشید).

برای اطلاعات بیشتر با اداره راهنمایی و رانندگی محل زندگی خود تماس بگیرید. 

اگر داروی صرع خود را تغییر دهید، پزشک به شما خواهد گفت که آیا لازم است رانندگی را متوقف کنید و برای چه مدت.

نوشیدن الکل هنگام مصرف والپروئیک اسید ممکن است باعث خواب‌آلودگی یا خستگی شما شود. بهتر است در چند روز اول، تا زمانی که متوجه شوید دارو چگونه بر شما تأثیر می‌گذارد، نوشیدن الکل را متوقف کنید.

غیر از احتیاط در مصرف الکل، می‌توانید در حین مصرف والپروئیک اسید به طور معمول غذا بخورید و بنوشید.

والپروئیک اسید می‌تواند بر مواد مخدر مانند حشیش و هروئین تأثیر بگذارد.

اگر در کنار والپروئیک اسید مواد مخدر مصرف می‌کنید، احتمال بروز عوارض جانبی مانند حملات پانیک، اضطراب و از دست دادن حافظه در شما بیشتر است.

اگر فکر می‌کنید هنگام مصرف والپروئیک اسید ممکن است مواد مخدر مصرف کنید، با پزشک خود مشورت کنید.