سوالات متداول در مورد پرومتازین

پرومتازین دارویی به نام آنتی‌هیستامین است. این دارو به عنوان یک آنتی‌هیستامین خواب‌آور (آرام‌بخش) طبقه‌بندی می‌شود.

وقتی با چیزی که به آن حساسیت دارید، مانند گرده یا موی حیوانات، تماس پیدا می‌کنید، بدن شما ماده‌ای شیمیایی به نام هیستامین تولید می‌کند.

معمولاً هیستامین ماده مفیدی است، اما در یک واکنش آلرژیک باعث علائمی از جمله خارش و آبریزش چشم، آبریزش یا گرفتگی بینی، عطسه و راش‌های پوستی می‌شود.

پرومتازین اثرات هیستامین را در مغز شما مسدود می‌کند و این باعث کاهش علائم می‌شود.

به مقدار زیاد وارد مغز می‌شود و این می‌تواند باعث خواب‌آلودگی شما شود.

پرومتازین همچنین اثرات یک ماده شیمیایی به نام دوپامین را مسدود می‌کند و این باعث می‌شود احساس تهوع نکنید.

اگر پرومتازین را برای سرفه یا سرماخوردگی، آلرژی یا حالت تهوع مصرف می‌کنید، علائم شما باید ظرف ۲۰ دقیقه بهتر شود. اثر این دارو برای حدود ۴ تا ۶ ساعت باقی می‌ماند.

اگر مدت زیادی پرومتازین مصرف کرده‌اید و ناگهان مصرف آن را قطع کنید، ممکن است احساس سرگیجه، تعریق یا تهوع، تپش قلب و مشکلات خواب داشته باشید.

قطع تدریجی مصرف پرومتازین می‌تواند به جلوگیری از این امر کمک کند.

اگر مدت طولانی پرومتازین مصرف کرده‌اید و می‌خواهید مصرف آن را قطع کنید، با پزشک خود مشورت کنید.

بعید است که به پرومتازین معتاد شوید. اما بهتر است آن را فقط برای مدت بسیار کوتاهی مصرف کنید، مگر اینکه پزشک به شما دستور دهد آن را برای مدت طولانی‌تری مصرف کنید.

اگر دارویی حاوی پرومتازین خریداری کرده‌اید، بدون مشورت با داروساز یا پزشک، آن را بیش از مدت توصیه‌شده روی بسته‌بندی مصرف نکنید.

پرومتازین اثرات یک ماده شیمیایی طبیعی به نام استیل کولین را مسدود می‌کند.

این می‌تواند به خشک شدن سرفه یا آبریزش بینی کمک کند، اما می‌تواند عوارض جانبی مانند خشکی دهان و بینی نیز ایجاد کند.

برخی از داروهای سرفه و سرماخوردگی ادعا می‌کنند که سرفه شما را سرکوب می‌کنند یا مانع از بالا آمدن خلط می‌شوند.

اگرچه برخی افراد آنها را مفید می‌دانند، اما معمولاً توصیه نمی‌شوند.

زیرا شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد آنها مؤثرتر از داروهای خانگی ساده هستند و برای همه مناسب نیستند.

پرومتازین به عنوان یک آنتی‌هیستامین خواب‌آور (آرام‌بخش) شناخته می‌شود زیرا باعث خواب‌آلودگی شما می‌شود.

آنتی‌هیستامین‌های غیر خواب‌آور کمتر احتمال دارد این اثر را داشته باشند. این داروها شامل ستیریزین، فکسوفنادین و لوراتادین هستند.

بیشتر افراد ترجیح می‌دهند آنتی‌هیستامینی مصرف کنند که خواب‌آور نباشد، زیرا احتمال کمتری دارد که با روال عادی زندگی‌شان تداخل ایجاد کند.

اطلاعات کافی وجود ندارد که بتوان گفت آیا یک آنتی‌هیستامین برای درمان آلرژی بهتر از دیگری است یا خیر.

ممکن است لازم باشد چند داروی مختلف را امتحان کنید تا بفهمید کدام یک برای شما بهتر است. اگر مطمئن نیستید، از داروساز یا پزشک خود راهنمایی بخواهید.

اگر پزشک صلاح بداند، می‌توانید همزمان دو آنتی‌هیستامین مختلف مصرف کنید. اگر راش‌های پوستی خارش‌دار شدید دارید، پزشک ممکن است توصیه کند بطور همزمان دو آنتی‌هیستامین مختلف را برای چند روز مصرف کنید.

پزشک ممکن است توصیه کند که در طول روز یک آنتی‌هیستامین غیر خواب‌آور (مانند ستیریزین، فکسوفنادین یا لوراتادین) و در شب یک آنتی‌هیستامین خواب‌آور مصرف کنید.

همزمان با پرومتازین، آنتی‌هیستامین خواب‌آور دیگری مصرف نکنید. این دارو شما را بسیار خسته و خواب‌آلود می‌کند.

سایر آنتی‌هیستامین‌های خواب‌آور شامل کلرفنیرامین (پیریتون) و دیفن هیدرامین هستند.

پرومتازین بر هیچ نوع روش جلوگیری از بارداری، از جمله قرص‌های ترکیبی و قرص پیشگیری از بارداری اضطراری، تأثیر نمی‌گذارد.

اگر پرومتازین باعث خواب‌آلودگی، تاری دید یا سرگیجه، عدم تعادل یا ناتوانی در تمرکز یا تصمیم‌گیری می‌شود، رانندگی یا دوچرخه‌سواری نکنید.

این احتمال بیشتر در ابتدای مصرف پرومتازین وجود دارد، اما می‌تواند در هر زمانی، مثلاً هنگام شروع مصرف داروی دیگری، رخ دهد.

رانندگی در صورتی که توانایی شما در رانندگی ایمن تحت تأثیر قرار گیرد، جرم محسوب می‌شود. این مسئولیت شماست که تصمیم بگیرید رانندگی ایمن است یا خیر. اگر هرگونه شکی دارید، رانندگی نکنید.

اگر مطمئن نیستید که رانندگی در هنگام مصرف پرومتازین برای شما بی‌خطر است یا خیر، با پزشک یا داروساز خود صحبت کنید. 

در طول مصرف پرومتازین، از مصرف الکل خودداری کنید.

الکل و پرومتازین با هم می‌توانند باعث خواب بسیار عمیق شوند.

شما قادر به تنفس صحیح نخواهید بود و ممکن است در بیدار شدن از خواب مشکل داشته باشید.

در طول مصرف پرومتازین می‌توانید به طور معمول غذا بخورید.

با این حال، الکل ننوشید.

بله، مصرف پرومتازین با مواد روانگردان خطرناک است. زیرا می‌تواند عملکرد قلب و ریه‌های شما را آهسته یا متوقف کند.

مخلوط کردن پرومتازین و کدئین در مقادیر زیاد، سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) را آهسته می‌کند که می‌تواند تنفس و ضربان قلب را آهسته کند.

وقتی پرومتازین با الکل یا مواد مخدر مصرف شود، حتی خطرناک‌تر هم می‌شود و باعث مرگ افراد شده است.

اگر تب یونجه دارید، خوب است که وقتی اگر تعداد گرده‌ها زیاد است، زمان زیادی را در بیرون از منزل نگذرانید.

نکاتی برای زمانی که بیرون هستید:

• چمن را کوتاه نکنید و روی چمن راه نروید.

• برای جلوگیری از ورود گرده به چشم، از عینک آفتابی با قاب محافظ استفاده کنید.

• برای به دام انداختن گرده‌ها، وازلین را دور سوراخ‌های بینی خود بمالید.

• بعد از بازگشت از بیرون، دوش بگیرید و لباس‌های‌تان را عوض کنید تا گرده‌ها از بدنتان شسته شوند.

نکاتی برای زمانی که داخل هستید:

• تا حد امکان پنجره‌ها و درها را بسته نگه دارید.

• مرتب جاروبرقی بکشید و با یک پارچه مرطوب گردگیری کنید.

• گل‌های تازه را در خانه نگه ندارید.

• سیگار نکشید و در معرض دود سیگار قرار نگیرید زیرا علائم تب یونجه را بدتر می‌کند.

بهترین راه برای جلوگیری از هر نوع واکنش آلرژیک، دوری از ماده‌ای است که به آن حساسیت دارید، در صورت امکان.

برای جلوگیری از آلرژی، می‌توانید چند گام عملی را دنبال کنید.